กระดานข่าว www.g-pra.com : แสดงรายละเอียดในกระทู้

พิษณุ นิลกลัด 
> 
> สัปดาห์สุดท้ายของปี 2548 
> ผมไปงานสวดและงานเผาศพผู้ชายวัย 81 
> ปีที่ผมรู้จักเขามา 
> ยาวนาน 30 ปี 
> 
> ไม่ใช่ญาติ แต่สนิทนักรักใคร่เสมือนญาติ 
> 
> ก่อนเสียชีวิตไม่กี่วันเขาสั่งลูกและภรรยาแบบคนไม่ครั่นคร้ามความตายว่า 
> สวดสามวัน 
> 
> แล้วเผา ไม่ต้องบอกใครให้วุ่นวาย อย่าเศร้า อย่าร้องไห้ 
> ทุกคนต้องมีวันนี้ 
> เพียง 
> แต่เขาอยู่หัวแถวเลยต้องไปก่อน 
> 
> แล้วลูกเมียก็ทำตามคำสั่ง สวดสามวันเผา 
> 
> งานสวด 3 คืนมีคนฟังพระสวดคืนละ 14 คนคือเมีย ลูก หลาน 
> เขย สะใภ้ 
> และผมซึ่งเป็นคน 
> นอก 
> 
> เป็นงานศพที่มีคนไปร่วมงานน้อยที่สุดเท่าที่ผมเคยไปฟังสวด 
> 
> วันเผามีเพิ่มเป็น 17 คน 
> สามคนที่เพิ่มเป็นเพื่อนบ้านที่เคยคุยด้วยเกือบทุกเย็นคน 
> หนึ่ง 
> 
> เป็นแม่ค้าล็อตเตอรี่ที่เคยยืมเงินแล้วไม่มีสตังค์จ่าย 
> เลยเอาล็อตเตอรี่ทยอยผ่อน 
> ใช้หนี้แทนเงินงวดละสองใบคนหนึ่ง 
> 
> และคนสุดท้ายเป็นหญิงที่ผู้ตายเคยผูกปิ่นโตทุกมื้อเย็น 
> 
> ทั้งสามคนบอกว่าเกือบมาไม่ทันเผา 
> เคราะห์ดีที่แวะไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล 
> เจ้า 
> หน้าที่บอกว่าเสียชีวิตไปแล้ว 3 วัน 
> 
> หลังฌาปนกิจพระกระซิบถามเจ้าหน้าที่วัดว่าเจ้าของงานจ่ายเงินค่าศาลาสวด 
> พระอภิธรรม 
> แล้วหรือยัง 
> 
> พระท่านคงไม่เคยเห็นงานศพที่มีคนน้อยแบบที่ผมก็รู้สึกตั้งแต่สวดคืนแรก 
> 
> จริงๆ แล้วผู้ตายเป็นคนค่อนข้างมีสตังค์ 
> ทำงานธนาคารแห่งประเทศไทยจนเกษียณอายุที่ 
> ตำแหน่งหัวหน้าหน่วย แต่ด้วยความที่รักและศรัทธา 
> อาจารย์ป๋วย อึ๊งภากรณ์ 
> อดีตผู้ 
> ว่าการแบงค์ชาติ 
> จึงดำเนินชีวิตแบบไม่ปรารถนาให้ใครเดือนร้อน - 
> แม้กระทั่งวันตาย 
> 
> ผมสนิทกับเขาเพราะเขามีความฝันในวัยเด็กอยากเป็นนักประพันธ์แบบ 
> ไม้ 
> เมืองเดิม ที่ 
> เขาเคยนั่งเหลาดินสอและวิ่งซื้อโอเลี้ยงให้ 
> 
> เมื่อตัวเองเป็นนักเขียนไม่ได้ 
> พอมาเจอะผมที่เป็นนักข่าวก็เลยถูกชะตาและให้ความ 
> เมตตา 
> 
> การมีโอกาสได้พูดได้คุยกับเขาตามวาระโอกาสตลอด 30 
> ปีทำให้ได้แง่คิดดีๆ 
> มาใช้ในการ 
> ดำรงชีวิต 
> 
> วันหนึ่งเขารู้ว่าขโมยยกชุดกอล์ฟของผมไปสองชุดราคา 4 
> แสนกว่าบาท 
> เขาปลอบใจผมว่า ' 
> ของที่หายเป็นของฟุ่มเฟือยของเรา 
> แต่มันอาจเป็นของจำเป็นสำหรับลูกเมียครอบครัวเขา 
> คิดซะว่าได้ทำบุญ จะได้ไม่ทุกข์ ' 
> 
> เขามีวิธีคิด ' เท่ๆ ' แบบผมคิดไม่ได้มากมาย 
> 
> เป็นต้นว่าสุขและทุกข์อยู่รอบตัวเรา 
> อยู่ที่ว่าเราจะเลือกหยิบเลือกคว้าอะไร 
> 
> คงเป็นเพราะเขาเลือกคว้าแต่ความสุข 
> ช่วงปีสุดท้ายของชีวิตเขาต่อสู้กับโรคชรา เบา 
> หวาน หัวใจ ความดัน เกาต์ และไตทำงานเพียง 5 
> เปอร์เซ็นต์โดยไม่ปริปากบ่น 
> แถมยัง 
> สามารถให้ลูกชายขับรถพาเที่ยวในวันหยุดสุดสัปดาห์โดยที่ตัวเองต้องหิ้วถุง 
> ปัสสาวะ 
> 
> ไปด้วยตลอดเวลาเนื่องจากไตไม่ทำงาน ปัสสาวะเองไม่ได้ 
> 
> 6 เดือนสุดท้ายของชีวิตต้องนอนโรงพยาบาลสามวันนอนบ้านสี่วันสลับกันไป 
> 
> เวลาลูกหลาน หรือเพื่อนของลูกรวมทั้งผมด้วยไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล 
> เขามีแรงพูดติดต่อกันไม่เกิน 10 นาที แต่ 10 
> นาทีที่พูดมีแต่เรื่องสนุกสนานเรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะจากคนไป 
> เยี่ยมไข้ ทุกคนพูดตรงกันว่า 
> ' คุณตาไม่เห็นเหมือนคนป่วยเลย ตลกเหมือนเดิม ' 
> 
> พอแขกกลับ ลูกหลานถามว่าทำไมคุยแต่เรื่องตลก 
> 
> เขาตอบว่า ' ถ้าคุยแต่เรื่องเจ็บป่วย 
> วันหลังใครเขาจะอยากมาเยี่ยมอีก ' 
> 
> เขาเป็นคนชอบคุยกับผู้คนไม่ว่าจะอยู่บนเตียงคนไข้หรืออยู่บนรถแท็กซี่ 
> 
> บ่อยครั้งที่นั่งรถถึงหน้าบ้านแล้ว 
> แต่สั่งให้โชเฟอร์ขับวนรอบหมู่บ้านเพราะยังคุย 
> ไม่จบเรื่อง แล้วจ่ายเงินตามมิเตอร์ ! 
> 
> 
> 4 เดือนสุดท้ายของชีวิตแพทย์ที่รักษาโรคไตมาตั้งแต่สมัยเป็นแพทย์อินเทิร์น 
> จน 
> กระทั่งเป็นหัวหน้าแผนกแนะนำให้พักรักษาตัวในโรงพยาบาลให้แข็งแรงแล้วค่อย 
> กลับบ้าน 
> 
> แต่อยู่ได้ 4 วันเขาวิงวอนหมอว่าขอกลับบ้าน 
> หมอซึ่งรักษากันมา 16 ปีไม่ยอม 
> เขาพูดกับหมอด้วยความสุภาพว่า 
> ' ขอให้ผมกลับบ้าน 
> เถอะ ผมอยากฟังเสียงนกร้อง 
> คุณหมอไม่รู้หรอกว่าคนคิดถึงบ้านมันเป็นอย่างไร 
> เพราะ พอเสร็จงานหมอก็กลับบ้าน ' 
> 
> หมอได้ฟังแล้วหมดทางสู้ ยอมให้คนไข้กลับบ้าน 
> แต่กำชับให้มาตรวจตรงตามเวลานัดทุกครั้ง 
> 
> 1 เดือนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต 
> เขาสูญเสียการควบคุมอวัยวะของร่างกายเกือบทั้งหมด 
> เคลื่อนไหวได้อย่างเดียวคือกะพริบตา 
> แต่แพทย์บอกว่าสมองของเขายังดีมาก 
> เวลาลูก 
> เมียพูดคุยด้วยต้องบอกว่า ' ถ้าได้ยินพ่อกะพริบตาสองที ' 
> 
> เขากะพริบตาสองทีทุกครั้ง ! 
> 
> เห็นแล้วทั้งดีใจและใจหาย 
> 
> เขายังรับรู้ แต่พูดไม่ได้ 
> นี่กระมังที่เรียกว่าถูกขังในร่างของตนเอง 
> 
> สิบวันก่อนพลัดพราก ภรรยากระซิบข้างหูว่า ' พ่อสู้นะ ' 
> 
> เขาไม่กะพริบตาซะแล้วทั้งๆ 
> ที่ก่อนหน้านี้สองเดือนเคยตอบว่า ' สู้ ' 
> 
> เขาสู้กับสารพัดโรคด้วยความเข้าใจโรค 
> สู้ชนิดที่หมอออกปากว่า 
> ' คุณลุงแกสู้จริงๆ ' 
> 
> ตอนที่วางดอกไม้จันทน์ 
> ผมนึกถึงประโยคที่แกพูดกับลูกเมื่อสี่เดือนก่อนว่า 
> 
> ' โรคภัยมันเอาร่างกายของพ่อไปแล้ว 
> อย่าให้มันเอาใจของเราไปด้วย ' 
> 
> ' แง่คิดดีๆ จากชายชราที่จากไป ' 
> 
> สอนให้เรารู้ว่า... 
> 
> เราเกิดมาพร้อมกับจิตใจบริสุทธิ์ และมันสมองมหัศจรรย์ 
> 
> ที่จะสามารถเรียนรู้ แยกแยะเรื่องดีๆและสิ่งร้ายๆในชีวิต 
> 
> จงใช้โอกาสดีๆที่ร่างกายและจิตใจของเรา 
> 
> ยังทำอะไรๆได้อย่างที่สมองสั่ง 
> 
> จงเรียนรู้ และสร้างประโยชน์สุข 
> 
> ให้กับตนเองและผู้อื่นอย่างพอเพียง 
> 
> และดำรงชีวิตอย่างพอเพียงทางเศรษฐกิจ 
> 
> หากทุกๆครั้งที่เรียนรู้ เราล้ม เราพลาด... 
> 
> อาจจะรู้สึกท้อบ้างในบางที 
> 
> แม้ไม่มีกำลังกายที่จะลุกในทันที 
> 
> ..... แต่ข้อให้มีกำลังใจที่จะสู้ต่อไป 
> 
> ถ้าเราเรียนรู้...ก็จะทำให้เราพบว่า 
> 
> การล้มหรือพลาดครั้งต่อไป 
> 
> เราจะไม่เจ็บเท่าเดิม :-)