(D)
ณ กองพันทหารแห่งหนึ่งขึ้นชื่อลือชาเรื่องกลัวเมียมาก ทหารหารทุกคนล้วนกลัวเมียเป็นชีวิตจิตใจ
ไปรบรามาทั่วพื้นปฐพี แต่ต้องมาสยบให้กับเมียที่บ้านนี่เอง
วันหนึ่ง ผู้บังคับกองพันซึ่งก็กลัวเมียเหมือนกัน ได้จัดงานปาร์ตี้ทั้งกองพัน และให้ทหารทุกคนพาเมียมาร่วมงานด้วย
เมื่องานเริ่มไปสักพัก..พอสุราเข้าปากไปมากหน่อย
ผู้บังคับกองพันรู้สึกครึ้มอกครึ้มใจเลยขออนุญาตเมียขึ้นไปบนเวทีก่อนจะกล่าวสุนทรพจน์แก่ทหารหารทุกคน
"ทหารหารที่รัก..กองพันของเรานับว่าเป็นชายชาติทหารที่เข้มแข็งและกล้าหาญยิ่งนัก ช่ายหรือม่ายทหารรรรรรรรรรรร"
"ช่ายคร๊าบบบบบบบบ" เสียงทหารตอบพร้อมเพียง
"แต่..พวกเราทุกคนกับกลัวเมียกัน...วันนี้กองพันอันมีเกียรติ์ของเราต้องการหาผู้กล้าหาญที่พอจะแสดงตัวออกมาได้หน่อย......."
เงียบกริบทั้งกองพัน...ทุกคนลุ้นระทึก.........
"ไหนใครไม่กลัว..เมียบ้าง"
เงียบกริบ.........
"ใครไม่กลัวเมีย...ยกมือขึ้น" ผู้บังคับกองพันกำชับ
ฉับพลัน.......
สิบเอกต้น....ยกมือ"พรึบ" (เพียงคนเดียว)
"ดีดี....ดีมาก5555555555สิบเอก ต้น ไหน..ไหน..ขอเชิญผู้กล้าขึ้นมาบนเวที่หน่อย......เอ้าพวกเราปรบมือ"
สิ้นเสียงผู้พัน เสียงปรบมือดังก้องและยาวนาน..........
เมื่อสิบเอกต้นขึ้นไปยืนเคียงข้างผู้พัน.....
"ไหนต้น..นายเป็นทหารผู้กล้าหาญจริงๆ..กองพันของเรามีแต่คนกลัวเมียทั้งนั้น...แต่นายกลับยกมือว่าไม่กลัวเมียทั้งที่เมียนั่งอยู่ข้างๆ..นายมีพระดีหรือคาถาดี..หรือมีวิธีอะไรช่วยบอกพวกเราหน่อยเถอะ..นะต้นนะ"
"เอ่อ..อ้า..อื้อ" สิบเอกต้นอ้ำๆอึ้งๆ
"แหม..บอกไปเถอะ..อย่าช้าๆอยากรู้..ทำไมต้นถึงยกมือไม่กลัวเมีย..บอกมาๆ..บอกมาเลย"
สิบเอกต้นคว้าไมมาจ่อปากแล้วพูดด้วยเสียงอันดังว่า...
"เมียสั่งให้ยกครับ....."
 |
|
[พฤ. 26 ก.พ. 2552 - 20:39 น.]