กระดานข่าว www.g-pra.com : แสดงรายละเอียดในกระทู้

ผมได้รับเมล์ฉบับหนึ่ง จึงอยากจะวิงวอนพี่ๆ G-pra ช่วยเหลือสมทบทุนเพื่อการศึกษาของน้องสองคนนี้ โดยผมได้นำวัตถุมงคลมาลงประมูลเพื่อการกุศล 5รายการ พี่ท่านใดชนะประมูลโอนเข้าบัญชีพ่อของน้องได้เลยนะครับ แล้วผมจะจัดส่งวัตถุมงคลตามไปให้ภายหลังครับผม

ใจความสำคัญในเมล์มีดังต่อไปนี้ครับผม

แก้มและ กานต์ กับวันเวลาที่เหลือของแม่
กว่าผมจะได้หย่อนก้นลงมานั่งพิมพ์ต้นฉบับเรื่องนี้ เวลาก็ปาเข้าไปเกือบสี่ทุ่ม เมื่อ ๕ ชั่วโมงก่อน ผมยังนั่งทำงานอยู่ที่บริษัท ก่อนจะรีบเก็บของเมื่อได้ยินเสียงสัญญาณ เลิกงาน

ผมและตะวันที่ปลายฟ้ามีนัดกันที่จะไปเยี่ยมคน คนหนึ่ง ที่จังหวัด อ่างทอง ห่างจากที่ทำงาน (อยุธยา) ไปประมาณ ๔๐ กิโลเมตร แต่ห่างจากบ้านผม ๘๐ กม. และห่างจากที่พักของ ตะวันที่ปลายฟ้า ราว ๑๒๐ กม. เรารีบออกเดินทางพร้อมกับแผนที่ในมือ เพราะกลัวจะมืดเสียก่อน ไม่นานเราก็ไปถึงจุดกลับรถ และรีบตรวจสอบเส้นทาง โดยถามทางไปเรื่อย ๆ และโทรไปตามเบอร์ที่แจ้งไว้ พอใกล้ถึง ก็มีคนขับมอเตอร์ไซด์ มารับ
ในที่สุดเราก็เดินทางมาถึงบ้านไม้ใต้ถุน สูง คงจะกันน้ำท่วม คนที่มารับเราก็คือ พ่อของคนที่เราต้องการมาพบ เราพากันเดินไปที่ใต้ถุนบ้าน เจ้าตูบวิ่งมาต้อนรับอย่างเป็นมิตร ผมละสายตาจากเจ้าตูบ แล้วมองผ่านสูงขึ้นไป ที่บนแคร่ไม้ ร่างหญิงสาว ที่ไม่น่าเชื่อว่าเธออายุราว ๒๔ ปี เธอคือ “ชุติมา เฉลิมถ้อย” สาวโรงงานในนิคมอุตสาหกรรมไฮเทค (บางปะอิน อยุธยา)

ชุติมา เป็นใคร ผมไม่รู้จักเธอหรอก และไม่เคยเกี่ยวข้องใด ๆ กับเธอทั้งสิ้น คงจะมีเพียงฐานะเดียวที่ดูจะห่างไกลแต่ใช้กันบ่อยเหลือเกินคือ “ฐานะเพื่อนร่วมโลก” ชุติมาป่วยเป็นโรคมะเร็งโพรงจมูก ระยะสุดท้าย เธอไม่กินอาหารมา ๒ อาทิตย์แล้ว ทำให้ร่างกายเธอทรุดลงมาก เธอพูดขึ้นเบา ๆ ว่า “ใครมา” “เก๋ไง” ตะวันที่ปลายฟ้าตอบ เธอยกมือไหว้ ในท่าที่นอนตะแคงอยู่ แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก โดยมีพ่อซึ่งดูแลอย่างใกล้ชิด

“ชุติมา” เป็นพนักงานบริษัทเดียวกับตะวันที่ปลายฟ้า เธอเป็นคนขยันและนิสัยดี ก่อนหน้านี้ เธอไปผ่าตัดเนื้องอกในโพรงจมูก แต่ต่อมา มันก็ได้กลายเป็นเนื้อร้าย เกาะกินสังขารของเธอ ด้วยรายได้ที่น้อยนิด กระนั้น บริษัทฯ ที่จ้างเธอก็ยังจ่ายค่าแรงเธอทุก ๆ เดือน แม้เธอจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้นานกว่าครึ่งปีแล้ว ส่วนสามีของเธอนั้น โชคร้าย ต้องออกจากงานด้วยพิษเศรษฐกิจ และไปหางานรับจ้างก่อสร้างรายวันแถว ๆ นั้น

ผมไม่อาจมองสภาพของเธอได้นาน หลบหน้ามาคุยกับญาติ ๆ ที่รายล้อม พร้อมกับเด็กหญิงหน้าตาบ๊องแบ้ว และเด็กชายที่ดูจะเหนียมอาย เธอคือ แก้ม (น้องสาว) และ กานต์ (พี่ชาย) สองพี่น้อง วัย ๔ ขวบ และ ๕ ขวบ กว่าจะขอถ่ายรูปได้ พวกเขาอาจจะรับรู้ได้ว่าแม่เป็นอะไร แต่ไม่รู้หรอกว่าแม่จะอยู่กับพวกเขาได้นานขนาดไหน ตากับยายของแก้มและกานต์ มีอาชีพเกษตรกรรม ปลูกข้าวโพดหวานขาย นอกจากนี้ก็ไม่มีรายได้อื่นอีก
ผมไม่อาจพูดหรือตั้งคำถามใด ๆ สำหรับหนูน้อยสองคนนี้ มากนัก จำต้องระวังปากระวังคำอย่างมาก ไม่กล้าถามเรื่องแม่ของพวกเขา และทั้งสองก็ยังดูไม่คุ้นเคยกับคนแปลกหน้าอย่างเรา แก้มและกานต์ ยังคงจะต้องมีชีวิตและอนาคตต่อไปอีกยาวไกล แต่แม่ของพวกเขาจะต่อสู้กับโรคร้ายที่กัดกินร่างกายของเธอไปได้นานสักเพียงใด แล้วใครจะเป็นผู้ดูแลเธอทั้งสอง

ขอเชิญบริจาคเงินช่วยเหลือ และเป็นทุนการศึกษา สำหรับ แก้ม และกานต์ ที่บัญชี นางสาว ชุติมา เฉลิมถ้อย ธนาคารไทยพาณิชย์ สาขาถนนโรจนะ (อยุธยา) เลขที่บัญชีออมทรัพย์ 782-2 24508-2 (คุณพ่อของเธอเป็นคนถือบัตรเอทีเอ็มไว้)

ขอบุญกุศล ที่ท่านได้กระทำในครั้งนี้ จงนำพาชีวิตของท่านและครอบครัว ไปสู่ความสุขความเจริญ มีโชคลาภ ชนะหมู่มาร แคล้วคลาดเคราะห์ร้าย ไร้ทุกข์โศกโรคภัย มาใกล้กราย ขออนุโมทนา

หมายเหตุ ภาพที่นำมาลงนี้ ได้ขออนุญาตจากคุณพ่อ และ ญาติ ๆ ของเธอแล้ว

http://www.oknation.net/blog/kintaro/2009/02/26/entry-1

ผมขอเชิญชวนประมูลเพื่อการกุศล ดังนี้ครับผม

https://www.g-pra.com/auction/view.php?aid=2743866

https://www.g-pra.com/auction/view.php?aid=2743870

https://www.g-pra.com/auction/view.php?aid=2743873

https://www.g-pra.com/auction/view.php?aid=2743877

https://www.g-pra.com/auction/view.php?aid=2743879

ให้โชค ให้หมาน ให้มั่ง ให้มี ให้อยู่ดีมีแฮง อยู่แดงมีฮีเด้อครับพี่น้อง