| หัวข้อกระทู้ : กรูไม่ช่ายเกย์....จะจีบทำม้ายย ตอนที่ 22 |
(D)
เมื่อผมเห็นว่ารถผมปลอดภัยจากเงื้อมมือไอ่กล้วยแล้ว ผมเลยถือวิสาสะเดิน รอบวัด เพราะครั้งที่แล้วยังไม่เห็นเลย ผมไปสะดุดอยู่ที่รูปพุทธประวัติของพระพุทธเจ้า 10 ชาตินะครับ ภาพสวยมากกกกกกกกกก มันเป็นภาพสไตล์อินเดียๆ สีสรร ลายเส้นอ่อนช้อยมากกกกก สายตาเหลือบไปเห็นกุฏิที่อ้อยอยู่ตอนเด็กๆ เห็นบันไดที่มันเคยกอดร้องไห้ เห็นนอกชาน เห็นข้างใน อืม มันโตมาจากที่นี่เหรอ ขอบคุณนะครับที่ทำให้ไอ่อ้อยเป็นไอ่อ้ยได้จนถึงวันนี้........................................................
"เอ้ย ไปไหนมาว่ะ กรูรอตั้งนาน"
"ตกลงเมิงจะไปไหน" ผมย้อนถาม
"เหอะน่า ขับตามที่กรูบอกเถอะนะ"
"เมิงต้องไปบ้านพ่อเมิงกับกรูก่อน"
มันทำหน้างงๆ
"ไปทำไม" มันหลบสายตามองพื้น
"ไปบอกเรื่องที่เมิงจะบวช"
"กรูไม่ไปหรอก เค้าไม่สนใจหรอก"
"เมิงรู้ได้ไงว่ะ เมิงต้องไป"
มันทำท่าอึดอัด
"เค้าเป็นพ่อเมิงนะเว้ย ไปบอกเค้าสักคำก็ยังดี เค้าจะมาไม่มามันอีกเรื่อง ถ้าเมิงไม่บอกเค้าเลย ก็เหมือนเนรคุณ" มันยังคงก้มหน้าต่อไปเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่
"แต่กรู....."มันอ้ำอึ้ง
"ถ้าเมิงไม่ไปกรูกลับ" ผมยื่นคำขาด
...........................................................................
"เมิงว่าพ่อกรูจะมาเหรอ" มันเอ่ยปากถามขณะที่อยู่ในรถ ให้ผมเดานะ ผมว่ามันน่ะ อยากจะไปหาพ่อ ไปบอกพ่อใจจะขาด
"กรูไม่รู้ กรูไม่ใช่พ่อเมิง แต่กรูเชื่อว่าถ้าเมิงได้บอกพ่อ ต่อให้มันจะเป็นยังไงเมิงก็จะไม่ต้องเสียใจภายหลัง"
"ถ้าพ่อกรุไม่อยู่หล่ะ" มันยังคงมีสีหน้ากังวล
"ก็รอจนกว่าพ่อเมิงจะกลับ" ผมอยากให้มันได้บอกพ่อมันจริงๆ
"แล้วถ้าพ่อหลับหล่ะ" อืม ไอ่นี่
"ก็รอจนกว่าพ่อเมิงจะตื่น"
"แล้วถ้า......"
"พอพอ ไอ่อ้อย นั่งเฉยๆ แมร่ง ทีเดินไปขอผ่อนเจ้าหนี้บอลเมิงยังไม่กลัวอย่างงี้เลย"
.........................................................................
รถวิ่งมาเรื่อยๆจนถึง อ.เสนา ไอ่อ้อยดูจะลุกลี้ลุกลนผิดปกติ
"เฮ้ย เมิง อยู่นิ่งๆสิวะ กรูรำคาญ ถ้ามันหงุดหงิดนักก็เอาบทสวกมนต์มาอ่านซะ จำได้มั่งยัง" ผมพยามเปลี่ยนเรื่อง
"โห รุ่นกรู ไม่ต้องท่องแล้ว กรูหลับตายังท่องชินบัญชรได้ทุกเม็ด.........................กรูว่าเรากลับเหอะนะ กรูขอร้อง" ท่าจะเป็นเอามากแฮะ
"อ้อย กรูนะ เกิดมายังไม่เคยได้กอดพ่อเลย เมิงรู้ป่าว แม่กรูเล่าให้ฟังว่าตอนกรูเด็กๆ กรูเกิดมาหน้าเหมือนเด็กผู้หญิงมาก จนตอนโตก็ยังหน้าเหมือนเด็กผู้หญิงอยู่ พ่อกรูกลัวเค้าหาว่ากรูเป็นผู้หญิง เลยเอา ดอกอัญชัญมาขยี้ที่คิ้วกรู ให้ดูแมนๆ บราๆๆๆๆๆๆ"ผมเล่าเรื่องพ่อให้มันฟัง หวังแค่ว่าให้มันรู้สึกดีขึ้นมา ไม่ประหม่าแบบนี้
รถมาจอดหน้าบ้าน มันนั่งตัวแข็งทื่อ หมาตัวเดิม(ช่างซื่อสัตย์ในหน้าที่อะไรเช่นนี้)ออกมาเห่า
"อ้าว ลงไปดิ" ผมพยักหน้าให้มันออกไป
"เมิงลงมาด้วยดินะ" มันเอื้อมมือมาจับมือผม มือเย็นเฉียบ เปียกด้วย
"โหแมร่ง เมิงน้ำแตกทางมือเหรอว่ะ สาด" ผมดึงมือออกมาเช็ดกับกางเกง
"เออ ไปไป เดี๋ยวกรูออกตามไป"
.................................................
"แม่ แม่ พี่อ้อยมา" เสียงเด็กวัยรุ่นตะโกน ผมเดินตามหลัวมาห่างๆ
"หวัดดีน้า" มันไหว้น้าผู้หญิง หน้าบอกบุญไม่รับ
"หวัดดีอ้อย หายไปนานไม่กลับบ้านเลยนะ" แหะๆ อันนี้แต่งเองเพราะว่า ไม่ได้ยินว่าเค้าพูดอะไรกัน คงประมาณนี้แหละ
สักพักน้าผู้หญิงหายไป ผมเดินลงไปนั่งกับมันที่แคร่หน้าบ้านมัน เห็นหน้าน้องมันชัดๆ ทำไมเหมือนเมิงยังกะแพะวะ ผมถาม
"จะไปรู้เหรอ พ่อกรูไม่มีความคิดสร้างสรรค์มั้ง" ผมหัวเราะคิๆ
สักพัก พ่อไอ่อ้อยออกมา หน้าดุโคตร ไม่ร้จะหน้าดุไปไหน กลัวนะเนี๊ยะ ผมรีบยกมือไหว้ ไหว้ก่อนลูกเค้าอีกด้วยความกลัว
"พ่อ หวัดดี" ไอ่อ้อยหน้าเปลี่ยนทันที ดุแข่งกันยังกะกลัวอีกฝ่ายจะไม่กลัว
"อืม" พ่อมันพยักหน้า โ ฟอร์มจัดกันจริงๆ
..........อ่าว ทำไมไม่มีใครพูดอะไรว่ะ ผมงง
"เอ่อ ไอ่อ้อยพูดสิ" ผมเอาศอกกระทุ้งมัน
มันเหลือบตาไปมองพ่อมันแว๊บๆ ทำยังกะพ่อมันเป็นเมดูซ่า มองแล้วจะกลายเป็นหินยังงั้นแหละ
" พ่อ ผม เอ่อ จะบวช ให้แม่นะ" เออ นั่นแหละ แมร่งลุ้นยังกะฝรั่งเศสแข่งกะอิตาลี่ซะอีก
พ่อมันงงอ่ะ ผมมองหน้าแล้ว อืม หน้าประมาณว่า "คุณครับ คุณถูกหวยรางวัลที่ 1อ่ะ" คือเหมือนจะดีใจ แต่กั๊กๆ หรือไม่แน่ใจ
"บวชที่ไหน" สำเนียงอยุธยาเหมือนกันเด๊ะ
"ที่วัด....หลวงตาบวชให้" อืม ก้มหน้าก้มตากันเข้าไป
"วันไหน" พ่อมันถาม แต่มือมวนใบจากเหมือนไม่สนใจ
"พรุ่งนี้" ไอ่อ้อยบอก
"อืม" แค่อืมเองเหรอ ผมโคตร งง อะไรวะ ลูกตัวเองบวชทั้งทีแค่ "อืม" แม่ผมนะ ดีใจเว่อร์กว่านี้อีกทั้งที่ไม่ใช่ลูกตัวเอง เออ แปลกดีอ่ะ
"งั้นถ้าพ่อจะไปก้ไปกประมาณ 2โมงเช้านะ" มันบอก
"อืม" อืมอีกแหละ อะไรว่ะ
"กินข้าวมารึยังหล่ะ" พ่อมันถามประโยคยาวที่สุด
" กินแล้วพ่อ เดี๋ยวจะพาเพื่อนกลับแล้ว" อ้าว ไอ่อ้อย เมิงจะไม่ถามกรูก่อนเลยเหรอ แมร่ง ข้าวยังไม่กินตั้งแต่เช้า
มันเดินออกมาท่าทางต่างกับตอนแรกโดยสิ้นเชิง ดูมันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ อิ่มอกอิ่มใจยังไงไม่รู้
"วู้ วูๆๆๆๆๆๆ" โอ้โห เป่าปากด้วยเว้ย
"อะไรของเมิงไอ่อ้อย สุขใจอะไรขนาดนั้น" ผมถาม แปลกใจ
"ทำไม คนมีความสุข"
"เรื่องไรว่ะ พ่อเมิงไม่เห็นพูดอะไรสักคำ ยังไม่บอกเลยว่าจะไปรึป่าว"
"ของอย่างงี้ไม่ต้องบอกหรอก กรูรู้นิสัยพ่อกรูดี" มันยิ้มอย่างอิ่มใจ เออ ว่ะ พ่อมันนี่หว่า
.........................................................................
"จะไปไหนต่อ" ผมถามเนื่องด้วยเห็นว่ามันนั่งยิ้มไม่ยอมหุบ กลัวเหงือกจะแตกระแหงซะก่อน
"ไปบ้านกรู"
"บ้านไหน บ้านเมิงอ่ะนะ จะกลับไปทำไมอีก" ผมถามงงๆ ว่ามันจะกลับไปทำไมอีก หรือว่า ยังคุยกับพ่อมันไม่รู้เรื่อง
"บ้านแม่กรู ขับไปเหอะ" ผมขับรถให้มันนั่งมาเรื่อยๆ ด้วยไม่กลัวเปลืองค่าน้ำมันเลย(น้ำมันแพงโคตร แต่เมิงก็ไปแต่รถกรูทุกที)
"เลี้ยวๆ..........เลี้ยวสิวะ แมร่งไม่ได้ยินเหรอ"
"เออ โทดๆ กรู นั่งคิดอะไรเพลินๆ"
"คิดถึงกรูเหรอ สายไปแล้วหล่ะเมิง พรุ่งนี้กรูก็บวชแล้ว" มันยิ้มเหมือนสะใจหน่อยๆ
"ไอ่บร้า บวชน่ะดีแล้ว คนอย่างเมิงนะ อยู่ในวัดนะดีแล้ว จะได้สงบ ไม่ออกมาทำร้ายใคร" โดยเฉพาะหัวใจผม วี๊ดวิ๊ว (แซวตัวเอง แหะๆ) ล้อเล่นนะครับ เพื่อนกันๆ
"กรูไม่ใช่"ฮยีน่านะเฟ้ย ไอ่บร้า" มันทำปากแบะก่อนหันหน้าออกนอกถนน
"จอด ถึงแล้ว" ผมมองไปข้างๆ ไหนวะบ้านมัน
"อ้าว ลงมาดิ บ้านกรูอยู่โน่น" มันชี้ไปบ้านไม้ 2 ชั้นยกสูง ติดคลอง.........................
โปรดติดตามตอนต่อไป.....  |
|
|
[พฤ. 14 พ.ค. 2552 - 06:53 น.]