(D)
สายฝนพรำ..ฉ่ำพรม..ชะโลมพื้น..
โลกกลับคืน...ชื่นใจ..ให้คลายร้อน..
หมู่ปักษา..พาหาย...ไม่บินจร...
มันคงนอน..อ้อนเมีย...เพลียอยู่รัง....
อันมนุษย์...สุดช้ำ..ทำไม่ได้...
ต้องออกไป..ใช้เวร..เต้นหน้า-หลัง..
ต้องต่อสู้..ถูล่อ...ก็เพราะตังค์
ยามอ้างว้าง..ทางแคบ..มีแอบเซ็ง....
นั่งรอท่าน..รัฐบาล..วานให้ช่วย...
กลับมีมวย...ในสภา..ท่าจะเจ๋ง...
เศรษฐกิจ..แก้สวย...ด้วยนักเลง...
กูแก้เอง..ก็ได้...ไม่ง้อมึง.....
ต้องออมอด...ลดกิ๊ก...จิ๊กเมียหน่อย....
จิ๊กบ่อยๆ..อันตราย..ใจต้องถึง..
บักจอนย่าง..รินค่อยๆ..จั๊กน้อยนึง.....
ก็สุดซึ้ง....สิ้นโศรก...โลกของตู..........................
 |
|
[ศ. 15 พ.ค. 2552 - 09:45 น.]