กระดานข่าว www.g-pra.com : แสดงรายละเอียดในกระทู้

โห บรรยากาสดีมากครับ อากาสสดชื่นสุดๆอ่ะ ผมมองไปรอบๆแล้ว มีคลองมีทุ่งนา มีต้นไม้เต็มพรืด ตอนแรกนึกว่าอยู่เขาเขียว
"โห บ้านเมิงน่าอยู่ว่ะ เด็กกรุงเตบอย่างกรูเพิ่งเคยเห็น"
"เออ นี่แหละบ้านแม่กรู เมิงเป็นคนแรกเลยนะที่กรูพามาบ้านเนี๊ยะ" แล้วมันก็ตะโกนขึ้นไปบนบ้าน
"แม่ ผมพาลูกสะใภ้มาหา"
พรืด ผมผะงหะ
"ไอ่บร้า ปากหมานะเมิง เดี๋ยวแม่เมิงก็ด่าเอาหรอก" ผมแปลกใจมากที่มันกล้าตะโกนไปแบบนั้น
"แม่กรูไม่ว่าหรอก แม่กรูต้องชอบเมิง" มันว่าพายื่นมือมาดึงผมขึ้นไปบนบ้าน
"เมิงรู้ได้ไง" เออ แล้วผมจะถามมันทำไมว่ะ ไม่ได้อยากเป็นเมียมันซะหน่อย
"อ่าว ลูกชอบ แม่ก็ต้องชอบสิ"
"เมิงนี่มัน ....จะบวชอยู่แล้วยังกล้าพูดดดดดด"
"อ้าว จะบวชไง กรูถึงต้องพูดให้หมดที่อยากพูด เพราะต่อไปกรูจะไม่พูดอีก" มันว่า
"เออ ให้มันจริงเหอะว่ะ กรูจะสาธุ"
..........................................................

สภาพในบ้านมันก็นะ ไม่ได้เกินกว่าที่ผมคาดไว้มากนัก แต่ที่สำคัญสงบมาก น่าอยู่ ที่บ้านมีคนอยู่ด้วย เป็น น้ามันมาทำสวนแทนแม่มันมั้ง เห็นมันเล่าให้ฟัง แต่นานๆจะมาค้างที่นี่สักที ส่วนใหญ่จะมาตอนหน้าฝน กับตอนเก็บเกี่ยว
"กรูจะรอดมั๊ยเนี๊ยะคืนนี้" ผมว่า พลางหันซ้ายหันขวา
"อันนี้แล้วแต่เมิง เหอๆๆๆ" หน้าหื่นกามขึ้นมา ณ บัดดล

มันยืมโทรศัพท์ผมโทรหาน้ามัน เพื่อให้น้ามันมาส่งเสบียง
"เฮ้ย ไอ่อ้อย กรูว่านอนที่วัดมันจะลำบากน้อยกว่านี้มั๊ย" ผมพูดประชด
"เหอะ เมิงลำบากกับกรูครั้งนี้อีกครั้งเดียว ต่อไปกรูจะไม่ทำให้เมิงลำบากอีก" มันพูดแบบนี้อีกแล้ว ผมไม่ค่อยอยากได้ยิน ประโยคประเภท ครั้งเดียว ครั้งสุดท้าย ต่อไปไม่อีกแล้ว มันเหมือน
"เมิงจะตายแล้วรึไง ไอ่เอี๊ย"........
น้าไอ่อ้อย ขี่มอไซต์ป๊อกมา เทร็ดๆๆๆๆ น่ารักดี เอาลูกซ้อนมาด้วย
"ทำไมไม่ไปนอนกับน้าหล่ะ"
"บ้านน้าเล็กกว่าที่นี่อีกจะนอนเข้าไปได้ไง" ปากเมิงรึนั่น
น้าเอาปลานิลมาให้ 2ตัว หมูนิดหน่อยแล้วก็พริกแกง คิดในทางที่ดีน้าเค้าใจดีนะ แต่คิดอีกแง่นึงมันเหมือนรู้เห็นเป็นใจกันยังไงไม่รู้ เฮ้ออออ

"เมิงไปอาบน้ำก่อนดิ" มันบอก ผมหันไปรอบๆ ตอนนั้นประมาณบ่าย 2-3มั้ง
"ไหนห้องน้ำอ่ะ"
"ห้องน้ำอยู่ท้ายครัวโน่น แต่ไว้ขี้อย่างเดียว ถ้าจะอาบเมิงอาบที่โน่น" มันชี้ไปที่ชายคลอง
จึ๋ย ผมนะครับ ใช้ SKII ล้างหน้า รักหน้าตัวเองยิ่งกว่าชีวิต เพราะต้องเอาไว้หากิน จะให้อาบน้ำคลอง
"หรือไม่ก็ตรงโอ่งข้างบ้าน" โหโล่งซะ
"ตูมมมมมมมม" แหะๆ ผมตัดสินใจใส่เสื้อยืด กางเกงบอลมัน ยืมมาก่อน โดดคลองดีกว่า ดีกว่าแก้ผ้าอาบกลางแจ้งขนาดนั้น
ตอนนั้นผมนึกว่าคลองตื้น กระโดดแบบชิวๆอ่ะ จ๋อม แต่มันดันตูมมมมม น้ำกระจาย น้ำลึกครับ วืดหายไปเลย 555 โผล่ขึ้นมา ขำตัวเอง แต่หนุกดีครับไม่เคยเล่นน้ำคลอง น้ำมันขุ่น แต่สะอาดนะผมว่า เย็นเจี๊ยบ มีผักบุ้งด้วย ปลาด้วย รู้สึกเหมือนมีปลามาตอดน้องชายเป็นระยะๆ (ล้อเล่น ปลาตอดไม่ติดหรอกเพราะเล็กกว่าหนอนอีก ว้าฮ่าๆๆ)
"เฮ้ยยย ขึ้นมาได้แล้ว เดี๋ยวก็หนาวตายหรอกเมิง ฝนจะตกแล้ว" เสียงมันตะโกนเหววๆ มาจากบ้าน แต่ผมไม่ค่อยสนใจมันแล้วหล่ะ ผมรู้สึกชอบกับที่นี่มากกว่าอีกนะ จริงๆ ตอนนี้นึกถึงแล้วยังอยากไปอยู่เลย
เล่นไปได้สักพักกะว่าจะขึ้น ก็มีเด็กแถวนั้นมั้งขี่จักรยานมา หิ้วปลามาด้วย เห็นผมเล่นน้ำ มันก็หัวเราะใหญ่
"แน่จริงลงมาเลยเว้ย" ผมท้า สรุปผมได้เพื่อนใหม่เล่นน้ำด้วยเต็มเลย แมร่งคิดแล้วอยากหยุดเวลาจังเลย ไม่อยากไปทำงานแข่งขันกับใครอีกแล้ว

เด็กพวกนั้นต้องขึ้นก่อนผม เพราะแม่มันเดินเท้าสะเอวถือไม้มะยมเดินฉับๆมาตาม ไอ้เด็กพวกนี้เห็นแม่มันมา กระโดดขึ้นจากคลองวิ่งหนีแม่มัน แม่มันก็ไล่ตี
"กรูบอกให้รีบกลับบ้าน ลูกเวน ไม่มีใครเฝ้าน้อง" แล้วถือไม้ไล่ตีลูกเค้า เออแฮะ ผมมองแล้วก็นะ ผมไปอยู่ไหนมาเนี๊ยะ เคยเห็นภาพนี้แต่ในทีวีนะ แต่พอมาเห็นชีวิตแบบนี้จริงๆก็หลงรักไปเลยอ่ะ
........................................................................

"กรูรอว่าเมิงจะขึ้นเมื่อไหร่" ผมเดินตัวเปียกขึ้นไปบ้าน เอามือปิดเป้ากางเกงอย่างมิดชิดเพราะไม่ได้ใส่ กกน
"กรูหนาว ขอผ้าหน่อย" ผมว่า คางสั่นกระทบกันดังกึกๆๆ
"อ้าว" มันโยนผ้ามาให้
"อาบน้ำในโอ่งอีกรอบนึง ถ้าเมิงไม่อยากคันทั้งคืน"
"อ้าวก็เมิงบอกกรูว่าให้อาบในคลอง ไม่ก็ที่โอ่งไงสาดดดทำไมกรูต้องอาบที่โอ่งอีกว่ะ" แมร่งรู้งี้กรูอาบที่โอ่งทีเดียวก็สิ้นเรื่อง
"กรูอาบน้ำให้อีกมั๊ย" มันมานั่งลงนอกชาน ผมรีบหันหน้าออกนอกบ้าน กลัวมันเห็นน้องชาย
"ไม่ต้อง กรูอาบเอง " น้ำเย็นเข้าไปถึงจิตจริงๆครับ ยิ่งทวีจังหวะกระทบกันของกรามให้รัวแล้วเร็วขึ้น
"ปากเขียวแล้วเมิงมานี่" มันดึงผ้าเช็ดตัวมา จับหัวผมกดลง มันอยู่บนชานแต่ผมอยู่ข้างล่างมันจึงสูงกว่า
"อืมม หัวเหม็นโครน ship หาย" มันดมหัวผม
"ไอ่บร้า ทะลึ่งแล้วเมิง เดี๋ยวกรูถีบตกชาน.............พอแล้วกรูเช็ดเอง แมร่งได้ทีนะเมิงสาดดดด มา" ผมดึงผ้ามาเช็ดหัวอีก 2 -3 ทีก่อนจะเอามาพันท่อนล่าง
"เฮ้ย เมิงไปทำอะไรก่อนไป จะมายืนเฝ้ากรูทำเฮี้ยอะไร กรูไม่ใช่นายกนะโว้ย ไม่ต้องกลัวใครตามฆ่า"
"กรูไม่มีไรทำอ่ะ" ผมเลยต้องจำยอมถอดมันตรงนั้น นี่เป็นครั้งแรกที่มันได้เห็นเนื้อหนังมังสาท่อนบนของผม
"เนียนกว่าหน้าเมิงอีก" มันว่า
"นี่เมิง กรู " ผมพูดไม่ออก "หลีกเว้ย กรูจะเปลี่ยนเสื้อ"
" ถ้าพี่บวชแล้ว พี่ขอร้องน้องอย่ามาถอดเสื้อต่อหน้าพี่อีกนะ พี่ขอร้อง".................................................ไอ่บร้า แมร่งหื่น

ผมเดินสำรวจรอบบ้าน (ไม่ได้กว้างอะไรหรอกครับ เดินไปข้างหน้า 15ก้าว หลัง 15 ก้าว ขวา 15 ก้าว ซ้าย 15 ก้าว ก็รอบบ้านมันแล้ว) รูปแม่มันตั้งอยู่บนหิ้ง มีกระถางธูปเก่าๆที่เหมือนไม่เคยจุด พร้อมพวงมาลัยฝุ่นตึมอีก 1 พวง ผมมองท่านแล้วพาลนึกถึงเรื่องที่มันเล่าว่าแม่มันไม่ยอมไปอ่ะ เลยขนลุกวูบ รีบเผ่นไปนั่งหน้าบ้านทันที (ยอมรับว่ากลัว แฮะๆ)
"เป็ด อ่ะ น้ำ" มันยื่นขันน้ำสังกะสีมาให้
"ดีนะเมิง แขกมาจนจะกลับแล้วเพิ่งเอาน้ำมาให้"
"จะแ**กไม่แ**ก" ผมรับน้ำจากมือมันมาดื่มอย่างเต็มใจ บอกตรงๆไม่ได้รังเกียจความเป็นอยู่ของมันเลยนะ น้ำดื่มไม่ต้องแช่เย็น แต่ทำไมมันชื่นใจยังงี้ ผมโทรไปเล่าให้แม่ฟังตอนนั้น แม่ยังอยากไปเลยแม่บอกว่า "ว่างๆเราไปนอนที่นั่นกันดีมั๊ยลูก" อืมมมมมมเห็นด้วยแม่
.........................................................................
"อ้อย รู้ป่าวว่าเมิงน่ะดังใหญ่แล้วนะ" ผมหันไปคุยกับมัน เท้าแกว่งไปตามจังหวะบนนอกชาน
"ดังอาราย" มันนั่งลงใกล้
"ก็ตอนที่กรูเอาเรื่องเมิงไปลงนะ ตอนแรกกรูกะจะให้เค้าด่าเมิงว่าโรคจิตอ่ะ แต่เค้าดันชอบซะงั้น"
"ก็คนมันน่ารักอ่ะ"มันยักไหล่ปากเบ้
"เออ ดีเหมือนกันเวลากรูอยู่คนเดียวตอนกรูบวชกรูจะได้ไม่เหงา" ผมยังคงนั่งแกว่งขาโดยมีมันแกว่งเป็นเพื่อน
"ดีแล้วหล่ะ กรูจะได้เบาใจ" มันก้มหน้า ผมงงๆ ว่าตกลงใครเป็นห่วงใครกันแน่ ใครน่าจะเป็นคนที่ควรเป็นห่วง ผมเป็นห่วงที่ต้องทิ้งมัน แต่มันเป็นห่วงที่มันต้องบวช...
"กรูอ่านไดอารี่เมิงจะจบแล้วนะ"
"เป็นไง" มันถาม
"เน่าสนิท" ผมล้อมันเล่น
"ชีวิตกรูก้อย่างงี้แหละ หาน้ำดีไม่ได้หรอก ทนเหม็นหน่อยแล้วกัน"
"แต่กรูชอบน้ำเน่าว่ะ"
"จริงเหรอวะ" มันเงยหน้าทำท่าร่าเริง
"อืม กรูว่าหนุกดี มีคนอยากอ่านเรื่องของเมิงเยอะเลย ถ้ากรุจะให้เค้าอ่านเมิงจะว่าไง" มันทำหน้างง
"ใครอ่ะ ไอ่พี่โบ้เหรอ" ฝังใจนะเมิง
"ปล่าว เพื่อนๆที่เวปน่ะ"

โปรดติดตามตอนต่อไป...