| หัวข้อกระทู้ : กรูไม่ช่ายเกย์....จะจีบทำม้ายย ตอนที่ 27 |
(D)
หลังจากภายในใจต่อสู้กันอย่างรุนแรงในที่สุดผมก็
"อ่ะๆ แน่ใจนะว่าจะออกไอ่ที่คิดจะออก" ผมชะงักกำลังจะทิ้งมือลงไปแล้ว
"อะไรเมิงอีกหล่ะ แน่ใจ กรูไม่เคยแน่ใจอะไรขนาดนี้" มันยิ้มแหยๆ เห็นหน้าตอนนั้นไม่ชัด เพราะเทียนเล่มเดียวก็ไม่ได้สว่างเท่าไหร่
"เมิงจะเอายัง" ผมถามอีกรอบเพราะ ยกมือจนเมื่อยแล้ว
"รอให้กรูนับก่อนนะ" เรื่องมากจริงๆเลย เดี่ยวเมิงก็รู้ไอ่อ้อย ว้าฮ่าๆๆ
"พอกรูนับเสร็จนะเมิงเอาเลย" ผมชะงักอีกรอบ
"ไอ่บร้า เร็วๆ กรูหนาว.....หดหมดแล้ว" (ไม่ผ่าน กบวครับ)
"ก็ได้ๆ" ผมว่ามันคงหวั่นๆเหมือนกันแหละ ชะตาชีวืตเมิงกำลังจะสิ้นสุดแล้วไอ่อ้อย............ไปดีเถอะนะเพื่อน
........................................................
1.................2.....................3" สิ้นเสียงมันนับ ผมทิ้งมือลงไปอย่างรวดเร็ว
"วิ้ววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว" แหะๆ จะบอกว่าตอนนั้นเงียบครับ ได้ยินแต่เสียงลม และเรไร
"เมิงแน่ใจแล้วเหรอ" มันก้มลงไปมองการตัดสินใจของผม
"อืม กรูแน่ใจ กรูบอกแล้วไงว่ากรูไม่เคยแน่ใจอะไรขนาดนี้" ผมบอก
มันเงยหน้ามายิ้มกับผม เราไม่พูดถึงมันอีกเลย
......................ผมเคยฟังเพลงว่า ความทุกข์ก็เหมือนเรากำหินแหละ ถ้าเรากำมันไว้ยิ่งแน่นเท่าไหร่เราก็ยิ่งเจ็บมือมากเท่านั้น ถ้าเราคลายมันออกเราก็เจ็บน้อยลง แต่ถ้าเราแบ เราก็จะไม่เจ็บเลย ผมเลย.............แบ
.........................................................................
ผมตัดสินใจในขณะนั้นว่า "ช่างเหอะ จะรักแบบไหน มันก็คงไม่สำคัญหรอก รักแม่ รักน้อง รักแฟน รักเพื่อน รักหมา รักแมว มันก็รักเหมือนกันแหละ จะบอกว่าผมไม่ได้รักมันก็คงไม่ใช่ ถ้าผมเลือกฆ้อนก็เท่ากับหลอกตัวเอง แถมยังทำร้ายมันอีก แต่เลือกที่จะเป็นผู้แพ้ แต่อย่างน้อยก็ได้บอกความรู้สึกจริงไปโดยไม่ต้องพูด แถวยังทำให้มันมีความสุข ไม่ต้องมีห่วงก่อนบวชมันก็คุ้มแหละวะ
หลังจากมันเห็นว่าผมแบ มือ ผมก็รีบเอามือเก็บทันที มันเองก็หันมายิ้ม แล้วไม่พูดอะไรกันอีก ลืมไปเลย 555 เพราะว่าถ้าขืนพูดอะไรมากกว่านี้มีหวังเลี่ยน อ๊วกแน่ รู้แค่นี้ก็พอแล้วว่ะ เน๊อะ อ้อยเน๊อะ
มันหันซ้ายหันขวาเพราะทำอะไรไม่ถูก มันก็ไม่ยอมพูดอะไรนอกจากอมยิ้ม (ก็ลองล้อกรูดิสาดดด กรูฟาดกับฝาโอ่งแน่เมิง)
"ไหนขันอ่ะ" ผมพูดกลั้นหัวเราะ
"โน่น" มันชี้ไปที่ตุ่มข้างๆ
ผมเอื้อมมือไปหยิบขันสังกะสี
"มีใบเดียวเหรอ"ผมยังคงเสียงสั่น อาจเพราะหนาว หรือไม่ก็เพราะ............
"อืม" มันพยักหน้า จะอาบยังไงหล่ะทีนี้
"พลัดกันอาบแล้วกันผมว่า" จากนั้นก็ก้มลงตักน้ำ เอามือจุ่มๆ แกว่งๆ สวดไปพลาง ไม่กล้าอาบ มันหนาวววววว
ผมยังคงยืนจะอาบ จะอาบ แต่มันทำใจไม่ได้ ก็มันหนาวอ่ะ
"เมื่อไหร่เมิงจะอาบเนี๊ยะ กรูหนาวแล้ว" ไอ่อ้อยบ่น
"เดี๋ยวดิ กรูทำใจก่อน" มันยังคงละล้าละลัง จะอาบๆ แต่ก็ยั้งมือไว้ก่อน บรื๋ออออออ
"แมร่ง ไอ่เอี๊ย มานี่" มันดึงขันไป สาดน้ำโครมเข้าหน้า
"เอ้ยยๆๆๆ" มันสาดเข้ามาอีกหลายขัน
"พอแล้วๆ หยุดๆ กรูหนาว บรื๋อออออ" ผมคางสั่นพับๆ
"หยุดได้ไงกรูไม่ใช่ไฟแดง" ไอ่เอี๊ย ผมยืนตัวสั่นหงักๆ มันจ้วงน้ำตักอาบอย่างไม่สะทกสะท้าน ผมยืนมองมัน อืม มีแผลเป็นที่หลังด้วยโดนใครฟันมาเนี๊ยะ ผมมองลงมาเรื่อยๆเพราะว่ามันหนาว ช่วงนั้นเลยหน้ามืด
"เจ้ยยยไอ่อ้อย เมิงเยี่ยวเหรอ" ผมกระโดดแผล๋วออกจากพื้นปูน
"ไอ่เอี๊ยสันดาน" ผมด่า
ขอแก้ข่าวอ่ะ ไม่ได้มองแบบนั้น แค่ผมหนาวอ่ะ ยืนกอดตัวเอง แล้วมันตื้อๆด้วย เห็นมันอาบน้ำแบบไม่กลัวหนาวก็เลยดูเฉยๆ ไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย จริงๆ สาบาน
.........................................................................
ผมกระโดดมายืนกอดตัวเองอยู่บนพื้นหญ้า
"ขึ้นมาดิ กรูเยี่ยวเสร็จแล้ว" มันยิ้ม
"ไอ่บร้า เมิงราดน้ำให้สะอาดเลยนะ กรูไม่อยากเป็นโรคฉี่หนู" ผมยืนกอด ปากสั่น
ผมขึ้นไปยืนที่เดิมอีก ทีนี้เราดันโดนตัวกันนิดหน่อย เนื้อโดนเนื้อ ผมเลยมีความรู้สึก...........................
........รู้สึกว่าไม่รู้สึกอะไรเลยแฮะ ไม่สปาร์คเหมือนที่อาบน้ำกับแฟนเก่าเลย น้องชายผมก็ไม่ได้ดี๊ด๊าซะหน่อย เพราะไม่ได้ใส่ กกน อาบ .....อันนี้มันพิสูจน์ได้รึปล่าวว่าผมไม่ได้รักมันแบบชู้สาว
ส่วนมันผมไม่รู้ พอดีไม่ได้ก้มลงไปถามน้องชายมัน เลยไม่รู้ว่าเป็นยังไง แต่ก็คงไม่เหมือนกันแหละผมว่านะ .........
"หลังเมิงไปโดนอะไรมา" ผมถาม
"ตรงไหน" ผมหันมาถาม
"ตรงหลังไง" ผมว่า
"ก็ตรงไหนหล่ะมันมีหลายที่"
"นี่ไง" ผมเอามือลูบรอยแผลมัน
"จับนานๆสิ" อะไรของมันวะ
"แผลอะไร" ผมถามอีกครั้ง
"แผลเก่า" โห แมร่งคลองแสนแสด มาเชียวเมิง
"555กรูล้อเล่น แผลกรูดดนฟันตอนเด็กๆน่ะ" มันว่า
"อืม" แล้วผมก็ไม่ได้ถามอะไรอีก
..........................................................................
ผมอาบน้ำเสร็จ ไม่ได้ถูสบู่นะ เพราะไม่มี ไม่ต้องกลัวสบู่ตกกันหล่ะ (รู้นะคิดอะไรอยู่อ่ะ) รีบเดินฉับๆขึ้นมาบนบ้าน ปล่อยให้มันร้องเพลงต่อไป.....(แม่เรียไปกินบัวลอยเจ้าเพื่อนยากแล้วอ่ะ สงสัยวันนี้ต้องจบไว้แค่นี้ก่อนดีกว่านะครับ พรุ่งนี้มาใหม่)............."แป๊บแม่" ผมตะโกน
ต่อๆ............
........................................................................
ผมรื้อกระเป๋าสะพายตัวเองจัดการแต่งตัว ตาเหลือบไปเห็น..................
"ไอ่อ้อย เอามาอีกแล้ว" หมอนเน่าคู่ชีพมันถูกซุกอยู่ใกล้ๆกับกองผ้าห่ม มันเอามาด้วยเหรอว่ะ โห สุดยอดเลย (เคยได้ยินว่าคนที่ติดหมอนเน่าเป็นคนขาดความรัก ความมั่นคง จริงป่าวไม่รู้)
"เมิงจะเอามาทำเอี๊ยอะไรว่ะ" ผมใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้คีบหมอนใบนั้นออกมา พยายามให้อวัยวะในร่างกายของผมสัมผัสวัตถุอัสนตรายนั้นให้น้อยที่สุด แล้วก็เขวี้ยงออกไป
"เหอะ ปัญญาอ่อนจริงๆ" ผมบ่นกับตัวเอง
"พรึบ!!!!!!" ผ้าขาวม้าแห้งที่ไอ่อ้อยใช้เปลี่ยน ลอยมาจากไหนไม่รู้มาคลุมอยู่ที่หัวผม ไอ่บ้รานี่กวนทีนกรูจนวันสุดท้าย ผมกำลังจะดึงผ้าออก แว๊บบบบ คิดได้ มันเอาผ้าขาวม้าผืนนี้นุ่งมา ตอนนี้มาอยู่บนหัวผม แล้วทีนี้มันนุ่งอะไรอ่ะ เมื่อคิดได้ดังนั้น ผมกำผ้าที่คลุมหัวอยู่นั้นอย่างแน่นหนา ผมไม่อยากเจอน้องชายมันนนนนนนนนน
...........................................................................
ไปหละ(ไปกันดื้อๆเลยอ่ะ) ปวดตามากครับ วันนี้ ขอตัวไปกินบัวลอยก่อนเน้อออออ .....เจอกันพรุ่งนี้คร๊าบบบบบ
โปรดติดตามตอนต่อไปครับ.....  |
|
|
[จ. 18 พ.ค. 2552 - 23:19 น.]