กระดานข่าว www.g-pra.com : แสดงรายละเอียดในกระทู้

ร่วมเสนอความคิดเห็น

หัวข้อกระทู้ : กราบขอโทษ พี่ yuirayong ด้วยครับ

(D)

จากกระทู้

https://www.g-pra.com/webboard/show.php?Category=sale&No=189660

และ กระทู้

https://www.g-pra.com/webboard/show.php?Category=sale&No=189703

ที่ผมได้พูดจาล่วงเกินพี่ yuirayong ไปนั้น

ผมขอโทษในสิ่งที่ผมได้กระทำลงไป ซึ่งไม่น่าให้อภัยเลย

แต่ผมก็ยังวิงวอนขอให้พี่ yuirayong ยกโทษและอโหสิให้ผมด้วยนะครับ

กราบขอโทษอย่างจริงใจ อีกครั้งครับ

pproximo

โดยคุณ pproximo (1.4K)

[พฤ. 13 พ.ค. 2553 - 06:27 น.]

โดยคุณ black (377)

[พฤ. 13 พ.ค. 2553 - 07:45 น.] #1145472 (3/27)

ท่าน pproximo อาจจะกรทำการลงไปโดยรู้เท่าไม่ถึงการและความคิดชั่ววูปผลที่ตามมายอมได้รับการตำหนิติเตือนเมื่อผิดแล้วยืดอกรับผิดแบบลูกผู้ชายอกสามศอกลงกระทู้ขอโทษและยอมรับผิดในการกระทำในครั้งนี้ต่อป๋ายุ้ย เราสมาชิก g-pra บางท่านเป็นผู้อาวุโสมีอายุมากนับถือกันเป็นพี่เป็นน้องเพื่นนฝูงกันผิดพลาดก็อภัยกันไปสำหรับท่านป๋ายุ้ยแล้วน้ำใจของท่านมีแต่ให้ๆๆกับเราสมาชิก g-pra มาตลอดและอีกหลายท่านที่มีน้ำใจอันประเสริฐในเวฟนี้...................

** ป๋ายุ้ยคงหายเครียดแล้วนะงานเข้าครั้งแรกเครียด 90 ตอนนี้ขอให้เหลือสัก 10 พอนะป๋า
เครียดมากเดี๋ยวความดันจะถามหาขอให้มีสุขภาพแข็งแรงนะครับป๋า............ black....

โดยคุณ สิทธิโชติ (263)

[พฤ. 13 พ.ค. 2553 - 15:33 น.] #1145849 (16/27)

บันทึกของ วชิรเมธี

การขอโทษและการให้อภัย

19 เมษายน 2010 เวลา 4:20 น.

การรู้จักขอโทษนั้นเป็นมารยาทอันดีงามสำหรับตัวผู้ทำเอง และเป็นการช่วยระงับหรือช่วยแก้โทสะของผู้ถูกกระทบกระทั่งให้เรียบร้อยด้วยดีในทางหนึ่ง หรือจะกล่าวว่าการขอโทษคือการพยายามป้องกันมิให้มีการผูกเวรกันก็ไม่ผิด

เพราะเมื่อผู้หนึ่งทำผิด อีกผู้หนึ่งเกิดโทสะเพราะถือความผิดนั้นเป็นความล่วงเกินกระทบกระทั่งถึงตน แม้ไม่อาจแก้โทสะนั้นได้ ความผูกโกรธหรือความผูกเวรก็ย่อมมีขึ้น ถ้าแก้โทสะนั้นได้ก็เท่ากับแก้ความผูกโกรธหรือผูกเวรได้ เป็นการสร้างอภัยทานขึ้นแทน อภัยทานก็คือการยกโทษให้ คือการไม่ถือความผิดหรือการล่วงเกินกระทบกระทั่งว่าเป็นโทษ

อันอภัยทานนี้เป็นคุณแก่ผู้ให้ ยิ่งกว่าแก่ผู้รับ
เช่นเดียวกับทานทั้งหลายเหมือนกัน
คืออภัยทานหรือการให้อภัยนี้ เมื่อเกิดขึ้นในใจผู้ใด
จะยังจิตใจของผู้นั้นให้ผ่องใสพ้นจากการกลุ้มรุมบดบังของโทสะ

โกรธแล้วหายโกรธเอง กับโกรธแล้วหายโกรธเพราะให้อภัย ไม่เหมือนกัน โกรธแล้วหายโกรธเองเป็นเรื่องธรรมดา ทุกสิ่งเมื่อเกิดแล้วต้องดับ ไม่เป็นการบริหารจิตแต่อย่างใด แต่โกรธแล้วหายโกรธเพราะคิดให้อภัย เป็นการบริหารจิตโดยตรง จะเป็นการยกระดับของจิตให้สูงขึ้น ดีขึ้น มีค่าขึ้น

ผู้ดูแลเห็นความสำคัญของจิต จึงควรมีสติทำความเพียรอบรมจิตให้คุ้นเคยต่อการให้อภัยไว้เสมอ เมื่อเกิดโทสะขึ้นในผู้ใดเพราะการปฏิบัติล้วงล้ำก้ำเกินเพียงใดก็ตาม พยายามมีสติพิจารณาหาทางให้อภัยทานเกิดขึ้นในใจให้ได้ ก่อนที่ความโกรธจะดับไปเสียเองก่อน

ทำได้เช่นนี้จะเป็นคุณแก่ตนเองมากมายนัก ไม่เพียงแต่จะทำให้มีโทสะลดน้อยลงเท่านั้น และเมื่อปล่อยให้ความโกรธดับไปเอง ก็มักหาดับไปหมดสิ้นไม่ เถ้าถ่านคือความผูกโกรธมักจะยังเหลืออยู่ และอาจกระพือความโกรธขึ้นอีกในจิตใจได้ในโอกาสต่อไป

ผู้อบรมจิตให้คุ้นเคยอยู่เสมอกับการให้อภัย
แม้จะไม่ได้รับการขอขมา ก็ย่อมอภัยให้ได้

ในทางตรงกันข้าม ผู้ไม่เคยอบรมจิตใจให้คุ้นเคยกับการให้อภัยเลย โกรธแล้วก็ให้หายเอง แม้ได้รับการขอขมาโทษ ก็อาจจะไม่อภัยให้ได้ เป็นเรื่องของการไม่ฝึกใจให้เคยชิน

อันใจนั้นฝึกได้ ไม่ใช่ฝึกไม่ได้ ฝึกอย่างไดก็จะเป็นอย่างนั้น ฝึกให้ดีก็จะดี ฝึกให้ร้ายก็จะร้าย...

!!!! กรุณา Login ก่อนจึงจะเสนอความคิดเห็นได้ !!!